|
MEVLÂNA’yım ben!
Kendimi düzden ayırmadım
Dilime sözden vereyim diye
haykırmadım
Demde oluşa, kimde buluşa
bakmadım dedik
Çokluğa ayak uydurduk
Düz ova ekilene
Bulutlu hava dikilene rahmettir
Konu ayrı değil
Ekilenin toprağın gücünü alacağı sanılır
Rahmet cümlesine erişir
Kundak açılsın dedik
Daha önce verdik
Kucak dolusu sevgi ile geldik
Doğuşun aydın olduğunu söyleyen
Oluşun güzelliğine
Gözü kapalı olamaz
Cümleniz hayır ile bulun
Hayırda kalın
Kuş kanadı çarparsa
Karda ize bakarsa
Topladığı sözdendir
Gelmeyi dileyenler
Gelip de Allah’ım diyenlerden
Allah’ım razı olsun
Kapılar cümleye açık elbet
Aldığım her yaprağın
Sayısına göz atsan
Eli ele uzatsan
Diyeceğim; Eyvallah
Güleceğim; Hay Allah dedi
YUNUS’um sözü aldı:
Ocağı yaka geldim
Fistanı tuta geldim
Ben uydum dost haline
Dostuna baka geldim
Gemiye binecekler
Deryaya gülecekler
Dost Kapısı bilene
Elleri verecekler dedi
YUNUS’um yürüdü
Somun aldım yeter dedim
Her dileyene elden verdim
Biter dediler
Dost aşı açıktır bitmez
SOMUNCU’ya kainat dosttur
Sanılmasın sevgisi yetmez
Öyle ise ne somun biter ne aş
Yeter ki gönülde olsun aşk
Destiye su alayım
Ben de gönülden dolayım dedim
Subaşına yürüdüm
Koyun kuzu doluşmuş
Sırası hep karışmış
Destimi dolduramam dedim
Dönmeye karar verdim
Kuzular öne geçti
Koyunlar yolu açtı
Gönül ehli subaşına yaklaştı
Desti doldu taşıyor
Yol boyunu aşıyor diye niyaza
durdu
Geldi cümlenizi selamladı
Kimliği açıktır; YAHYA
Gözümüz günde görür
Görür de neyi verir dedik
Her gördüğümüze sorduk
Denildi ki;
Suyu bulan kendini bilendir
Koyun kuzu demeden
Yoluna koyulandır
Doğuş günümü sorarlar
Kapıyı her gelişte açarlar dedi
YAHYA yürüdü
Açık olan yol bilinir
Sahibine bilinmeyen için
danışılır
Her kapı O’nadır
Açılışı O’ndan
Dileyenin yapısı değildir
Anahtar dilersen
Gününü geceni
Varını yoğunu bir bil
Kendine dön
Cümlede kendini bul
Cümleyi kendinde
Eyvallah
|
Konuk düzende görür
Sahip kendinden verir
Cümlesine eyvallah diyelim
Dilenen selamı
Sevgililere verelim
Eyvallah
(Soru: Kime
eyvallah?)
Alan bilir
Saydığım yaprakları
Cümlenize vereceğim
Her satırda
Hak adını anacağım
Kalem elde, söz dilde
Yumuşak olan her gönülde
Komşu ayrı demeyelim
Aşı acı vermeyelim
Somun olsun tatlı gelsin
Dost elini alalım
Cümleye dost olalım
Danıştım geldim
Gölgeden uzak olsunlar diyenin
Selamını getirdim
Eyvallah
Menekşe yerde biter
Sevgi ile boynunu büker
Sevenin sevilenin değeri
Büyük küçük diye anılmaz
Gideceğim göreceğim diyene sözüm;
Görmeyi değil almayı dile
Her aldığını vermeyi dile
Hal ile verirsen
Yol ehli denirsin
Yolunda cümleyi görürsün
Bağışlayan Allah’ım esirgemez
Komşu dedik
Daha önce verdik
İyiye kötüye değil
Ne olursa olsun
Komşuya bakın
Yok ise ateşini yakın
Aşınızı paylaşın
Suyun başında olandan
Hal ehli denilenden
Yüce’nin istediği budur
Sağır olsa kulak ol
Gözü körse elden tut
Eli ayağı gözü ol
Senin de komşuna ihtiyacın olur
Allah’ım kulunu kuluna buldurur
Şarkıyı diye diye gelenler oldu
Kimine kapanan yol
Sevene açıldı
Serçe yemini alsa
Yuvanın damına konsa
Yuvadakilerin haberi olmaz
Ne var ki Tanrı’dan
Hiçbiri gizli kalmaz
Kapıma geldi ak kuş
Dedi; Üşüttü beni kara kış
Alsam almasam diye düşünmedim
Odadan odaya taşınmadım
El kadar kuşa hizmet gerekmez
Dursa durmasa söz etmez
Kolaya kolay gerek diye düşündüm
Denildi ki:
Zorluya ehil gerek
Gelen kuş olmasa kul olsa
Zor mu olurdu?
Kuluna hizmeti zor mu gelirdi?
Hizmet güzeldir sevinene
Hizmet verilir sevilene
Allah’ıma emanet olunuz
Allah’a ısmarladık
Lailahe İllallah Muhammedür Resulullah |
