MEVLÂNA’yım ben!

Umut, dünyayı müsterih yaşamanın
En büyük anahtarıdır elbet
Umut kimdendir?
Kuldan umut eden
Daima yanılır elbet

Sildiğin günden beri
Huzuru buldun değil mi?
İşte dediğim sözün açıklığı budur
Kul huzuru kendi yaratır ve yaşatır

İnsan beyni alıcıdır
Güzeli aldığı gibi
Çirkini de alır
Çirkin düşünenden
Kul vardır bahçeye girer
Her türlü çiçeği sever
Yanlış düşünen kula rastlar
Kul ona kimi çiçeğin uğursuzluğundan
Kiminin zehrinden bahseder
Kulu o çiçekten soğutur
Olur mu hiç?
Her yaratılan
Bir hayır sebep için yaratılır
Uğursuzluk olur mu?
Elbet olmaz
Kulun gönlü bulanır
Çiçeğe olan sevgisi söner
Kaybeden kendi olur
Yumağın sargısı
Kulun sorgusunu hazırlar
Sevgin ne kadar çok olursa
Yükün o kadar hafif olur
Sevgisi çok olanın gönlünde
Dumana yer kalmaz da ondan

Her şeyden önce
Mantığına yer vereceksin
Mantığını, karşıdan gelen söze değil
Mantığının çözümüne bırakacaksın

Müzmin olmayan sefalet
Kulun gururunu kırmasın
Devamlı sefalet
Ölçüyü değil yaşantıyı verir
O yaşantı,
Kulun alışık olduğu durumdur
Üstün yaşantıdan aşağı inmek
Benliğini aynen muhafaza etmek
İmtihanın neticesidir ve geçicidir
Kaybedilen gündür
Kaydedilen;
İmtihanın muzaffer neticesidir, veya kayıp
Kazancınız elbet çok büyük
Mümin olduğunu bildin
Her olana uydun
Umduğunuz gibi olacak
Bir merdiven daha çıkılacak
İmtihanın neticesidir

Ne çabuk unutuldu
Akşamın geçişi, perşembe

İmtihan; mantık imtihanıdır. Düşüncen
Gönül yolu ile
Mantık yolunun
Dumansız oluşu
İmtihana yol açar
Allah’ım açık kalbin duasına
Kulu bekçi etmez
Manayı bilene
Kötü söz söyletmez
Allah’ım sana şükürler deriz
Verdiğini çirkin de görsek severiz
Gözümüzün hatasına kızarız
Gönül ile, her yaratılanda
Güzelden daha güzelini ararız

Allah’ıma havale edilenden
Korkun olmasın
Hastalık da sağlık da
Allah’ımın vergisi
İyi olması nasibi olan hasta
Çiçek koksa şifa alır
Şifası bundandır denir
İyilik nasibi değilse
Diyeceğin şudur;

Allah’ım;
Anamı, babamı, yavrumu
Canımı, eşimi sana havale ettim
Ettiğim anda unuttum
Önüme serilen nasip sergime göz attım
Sen bilirsin Allah’ım
Ötesini düşünme
Yetti mi yeter mi?
Doydu mu doyar mı? deme
Allah’ım kulundan vazgeçmez
O'na havale edileni bırakmaz
Yüzlerce melekleriyle korur
Her olaya sebep yaratır
Ben bakayım
Ben koşayım
Hastayı kurtarayım diyen yanılır
Her yolu kapanır

Mümin yumak
Yumuşak toprakta yatar
Yumuşak toprak kula neler verir?
YUNUS’um der ki;
Yavru benden alsa
Ben gibi Meydan bulsa, demesinler
Benim aldığım
Ona verdiğimdir
Yumağına beraber sardığımdır
Ben yumağımı sardım delice
Yaprak oldum sarıca
Ona verdim aşı
Deme al başı kaşı
Düşünde görsün beni
Koşunda alsın dileğini

Olması için çok çok sevmen gerek
Sen de bilirsin
Daha çok sevmek gerektiğini
Yalnız YUNUS’umu değil, her şeyi
Seni sevmeyeni bile
Yavaş yavaş olacak elbet
Günün, gayesini bulacak
Şu anda bu günde
Mantığın ile gönlün savaşır
En güzeli bulduğun an
Sevgide gönül
Doğruda mantık kazanır
Kul olanda görülür
Ne var ki,
Derslere daha dikkat edilir
Verişimiz boş değildir elbet
Alamayacak kula
Allah’ım bizleri göndermez
Olamayacak kul zaten alamaz
Olamayacağı için alamaz
Alabilecek her kulunu
Allah’ım yoklar
Yanlış anlaşılmasın
Allah’ım cümle kullarını yoklar
Alamayacak kuluna
Bizleri göndermez
Olamayacak kul alamayan kuldur
Olamayacağı için alamaz
Yumurta yuvarlanır
Sert yere geldimi kırılır
Olamayacak kul da öyledir
Hep güzellik arar
Güzel görmezse
Güzel gördüğünün hakkına el uzatır
Devletten evvel cemiyeti suçla
Yanlışlık yok elbet
Bunu sen de bilirsin
Her kul senin gibi düşünür ise
Senin gördüğün sefalet görülmez
Ne var ki o yaşayış
Kulun kaderidir
Gördüğün zaman duacı ol
O kulu için Allah’ımın
Ona da huzur verir
Sen de huzur alırsın
Allah’ıma havale edilenin
Selameti bulduğunu bilirsin
Daima Allah’ımdan
Cümlenin selametini dile


ALLAH’a ısmarladık

Lailahe illallah Muhammedür Resulullah