MEVLÂNA’yım ben!

Huzuru bilsen
Gelene uysan
Hazırdan demezsin
Yumağı düğümle dürmezsin
Gelen, düğümüne yardımcı.

Kulunu Allah’ım
Senden çok sever
Verdiği vazifeyi bilir
Kime versem? diye sormaz
Kendisi seçer
Yetiştireni gönderir

Olaylar sizi ürkütmesin
Yuvanızda Ayet-el Kürsi okunsun
Ayet-el Kürsiİ okunan yuvaya
Kötü, ne kul ne de ruh girer
Gelene, Allah’ım izin vermez

Soy söylenir
Ne soydan
Ne cümleden ayırmam
Soyum diyen diye kayırmam
Sevgim ayrılmaz
Vardığımdan beri
Yarattığı kuludur
Hz.ADEM’in dölüdür
MEVLÂNA’nın olan, aşkıdır

Yorulmayı kendine mal eden
Dinlenmeye gönül koyandır
Kaide bozulmaz
Sevgi ayrılmaz
Seversen beni
Allah’ım yarattı diye sev
Soyumdan diye değil
Yarattığını sev
 

Kuzuyu arttıran
Koyunun varlığı değil
Verenin cömertliğidir
Kuzu olsun, ele gelsin
Koyun olsun, süt versin
Birbirinden ayrılmasın
Yavrunun derdine düşülmesin
Allah’ım görür
Yolunu verir
Kul kula ne verir?
Kula boyun eğilmez
Yol ver desen
Gücü yetmez
Sadece söz eder
Söze söz katar
Kuzunun, koyuna takılma misali
Kuzu büyüdümü
Yolunu ayırır
Sanma ki aç kalır

Sevmeyi bilenden korkma
Asi geleni yerme
Yolunu dile, Allah’ım versin
Asi olana, asi gelmesin
Yumuşak davransın
İki taşı vurursan kırılır
Taşı kuma atarsan gömülür
Kırılacak meydan bulamaz


ALLAH’ıma emanet olunuz
ALLAH’a ısmarladık

Lailahe illallah Muhammedür Resulullah