MEVLÂNA’yım ben!

Gönüllerde huzur gördük
Yuvayı bulduk
Dünya gününü kutladık
Kandiller yansın
Yağı eksik kalmasın dedik
Duacı olduk
GARİB’e günün yorumunu verdik:

Dumansız cemaatle
Gönüller hoşnut olur
Her yol hayır olduğu için açılır
Düşünce manayı dağıtır
Çünkü mana düşünceye girmez
Çünkü mana hakikattir
Mümanaat edilmedikçe
Sözün sonu gelmez
Mümanaat: katiyette selahiyet
Katiyette selahiyet kimindir?
Elbet Yüce’nin
Dediğimiz odur
Her söz O’nun ile başlar
O’nun ile biter
Mümanaat ettikte son bulur

Güğümsüz dünya
Gönülsüz ahiret olmaz
Ne itilir ne atılır
Ayağına takılan taşın
O’ndan olduğunu bilirsen
Hatayı gözüne mi
Taşa mı bulursun?
Gözde olsa
Kör kulları her an düşerdi
Taşta olsa gene öyle
Kabahati bulmamaya çalışmaktır asıl olan
Yol yol oldukta, taşı vardır
Kulunu ayırmayan Allah’ım
O’nun yolunda olanın
Önünden taşı çekmez
Taş gene mevcuttur
Ne var ki kul gönül ateşi ile
Taşın üzerinden aşar
Öylece geçer
Aslımız ile geldik
Aslımızı bulalım
Bilelim, bildikte aşka düşelim
Olay budur
İlle oluma izin dersen
Özü çözdüm
Kendimi özde buldum
Özlemine düştüm
O’na öyle kavuştum

Yemediğin aşın tadını bilmezsin
Güzel veya çirkin demezsin
Onun için kararı Yüce’ye bırakın
İyiyi kötüyü
Doğruyu eğriyi
O görür
O düzeltir
O’nda hata yoktur
Kul hata işledikte
Yükleyecek yer aramasın
Kendi sırtını versin
Yükünü kendi taşısın
Allah’ım onun gücüne yardımcı olur
Geçmişi düşünmeden
Geleceği çözmeden
Geçirdiğin her an
Senin yolunu açar
Her an, yeniden doğar
Olayları doğurur
Bunu ne geçmiş önler
Ne gelecek çözer
Onun için her doğuşta
O’nu bulursan
Her oluşta
O’nu bilirsen
Eyvallah demiş olmaz mısın?
 

Ne çizgin kayıtsızdır
Ne yolun
Almadığın bilgi
Sende kalır mı?
Yamamadığın yırtık
Gün gelir açılır
Açıldıkta cemiyetten kaçılır

Yemeden doyamazsın
İçmeden kanamazsın
Yediğin madde
İçtiğin manadır
Geçeceğim köprü
Beni taşır mı? diyene de ki:
Ağırlığını at da taşısın
Hafifledikçe köprüyü geniş görürsün
Değişen hiçbir şey yoktur
Mana ile dolarsan
Maddeyi boşaltırsın
Madde ile dolarsan
Manadan uzaklaşırsın
Asıl olan manadır
Madde dilemeyelim mi? derseniz
Dilemekle olsa
Durmadan dileyin derim
Niyeti kuldan değil Allah’ımdandır
Kul sadece Hak yolunu niyet eder
Sözün gelişine göre değil
Allah’ım hangi kulunu
Kendinden uzak görürse
Kuluna kulluğunu bildirmek
Kendini buldurmak için
Devasız gibi görünen derde düşürür
Ol dediğini oldurur
Niyete göre verseydi
Her kulu dünya zengini olurdu
Hiçbir kul yoksulluk dilemez
Onun için daha önce verdim;
Maddeyi dilediğine
Manayı dileyene.
Her zaman derim;
Niyazınız O’na varmak olsun
Zaten kainatı senin için yarattı
Kainat benim de, öyle bil
Tapusunu alayım deme
Aramızda öyle diyen yok elbet

Allah’ımın verdiğine şükür deriz
Yuvayı cümlemiz kutlarız
ŞEMS’in selamını
Gönülden gönüle veririz
Der ki:
İlk geldiğini unutma (Y.A’a)
Dileğini senden aldım deme
Sen nasibini aldın
Almadan gitmeyim demedin mi?

MEVLÂNA’yım ben
ŞEMS’in sözünü ilettim
Yuva diledin ya
Allah’ım cümlenizden razı olsun
Ne var ki Allah’ım dedin
Niyaza durdun
Seni kendine döndürdü
Nasibini buldukta
Allah’ım kulu ile beraber dedin
Geldik cümle ile merhaba dedik
Niyaz ile döndük
Her yönü Hak’tan dedik
Allah’a emanet ettik
O’nda gönüllerinizi bulduk


Allah’a ısmarladık

Lailahe illallah Muhammedür Resulullah