SEVGİNİN TARİFİ: 

Sevgi özümüzü besler
Ömrümüzü süsler
Çevremizi namütenahi açar
Gönülden gönüle geçer

Sevgiyi gülden sorarız
Bülbülden dinleriz
Güneşin batışını
Ayın doğuşunu
Sevgi ile bağlarız
İnsanın gerçeğini
En son ararız
Oysa insan
Yaratılmış olmanın
Kutluluğunu idrak ettiği anda
Adem’den bu güne
Sarıdan siyaha
Beyazdan kızıla
Her rengi
Her ırkı
Her dini
Birbirinden ayırmaz
Bilirim sandığı her konuyu
Sağa sola kayırmazdı
 
Anadolu’da ve
Dünya’nın her yerinde
Yaşamış ve yaşamakta olan
Gönül erleri vardır
MEVLANA’lar, YUNUS’lar
HACI BEKTAŞ’lar, PİR SULTAN ABDAL’lar
Bize örnek olmuşlar
Kurdukları çevrede
Hala yaşamaktalar ve
İlanihaye yaşayacaklardır 
 

Özetle:

Sevgi;
Allah’ın yarattığı ile
Arasındaki kopmayan bağdır
İnsanın görevi
Her yaratılmış ile öreceği ağdır

Sevgi;
Kibir, haset, fesat ve kin
Kabul etmeyen
Yüce bir duygudur
Hiçbir tezgahta satılmayan
Girdiği gönülden
Eskidi diye atılmayan
Her an kendini yenileyen
Seveni yenileten…
Ne mutlu o ağı örebilene
Ne mutlu o ağın içine girebilene