MEVLÁNA'yım ben!
 
Meydan her kulunu çağırır
Dileyen gelir
Cümlenize selam olsun
Her adımda dost adı anılsın
(Soru: Dost'tan murat Rabb’imiz mi, Peygamberimiz mi?)
Adım ile yazdım adını dediğinde ayıramazsın
Kimden gelirse gelsin
Selamını asla çeviremezsin
Allah’ım cümlenizden razı olsun 

Ya Allah dedik
Meydan’a geldik
Meydan; cümlenizi, cümlemiz ile birleyen konuttur
Daha önce Yuva’mız dedik
Her öğünde Yuva’mızda buluştuk
Yuva’mız mekan olduğu halde
Gönüllerin Makamı denildi
Oyalar orada işlendi
Dilenen her konu orada düşlendi
Gemiye geldiğimiz gibi
Yuva’yı bildiğimiz gerçektir
Değişen asla yoktur
Meydan’a geldi isek
Her gelen ile aynı ölçüyü bulduk
Nasıl? denilir
Güneşte yanayım diyen
Az az oturur, gün gün arttırır
Güneşte daha çok kalmaya alışır
Yerden göğe her yeni bilgide
Bir anahtar vardır
Geldiysek söze
Selamımız dosta olsun dedi
YUNUS’um sözü aldı: 

Aldığım ile sevindim
Verdiğim ile övündüm
Paylaşmayı huy edindim
Öylece hizmetin gereğine inandım
Aç kediyi doyurdum
Korkan geyiği kayırdım
Birbirini kıran dalı ayırdım
Her biri ile barışık kaldım
Gün geldi yarına gölge düşürenden
Nasihat aldım
Düşündüm;
Günün gölgesini görmedim ki
Yarını düşüneyim
Güneş varken
Neden dağların karını düşüneyim
Az ile çoğun hesabını Rabb’im bilir
Bana da yeteni verir dedi
YUNUS’um selamladı

Teraziye buğdayı koysam, az verir
Dosta yeter mi?
Somunu biter mi?
Her ayna dileyen
Kendinde olana bakar mı? dedi
BEHLÜL’üm sözü aldı: 

Bayrama gel dedik
Ramazan girdi
Seyranda kal dedik
Pamuk çıktı kozadan
Hay Allah’ım Hay
Elinde tutsa kulu yay
Dilediği hedefe atacak
Hevesine avını tutacak
Gerçekten ayrı kalmayalım
Seyri dağılanda bulmayalım dedi
BEHLÜL’üm selamladı

Eyer vurdum atıma
Dağdan dağa aşacağım
Çölde kervana yaklaşacağım
Gidelim Yar yoluna
Yoldan gelenin huyuna deyip
Selam vereceğim dedi
EYYÜB’üm sözün her harfine Tekbir getirdi

(Soru: EYYÜB-ül el ENSARİ mi?) Eyvallah 

Kemal; yaratılmış olmanın mutluluğudur, ad değil
(Bir can ekler; Kemal’i, isim olarak değil de olgunluğa erişme olarak alınması gerektiği bildiriliyor.)

Yaprağın her satırı
Bir anıma seslendi
Adı ile kainat süslendi
Kâl; doğruyu bilenindir
Hayrına Allah’ım diyenindir. 

(Soru: ‘Yapraktan murad nedir?)
Yaprak; adına yazılan

Soru: Kaderim mi, Kur’an mı?)
Kaderin Kur’an’ın içindedir
Kural ne seni ne beni ayırmaz
Yerin geldiğinde gelirsin ve dönersin

Akdeve’yi besledim
Resulü için süsledim
Niyazıma niyaz kattım
Allah’ımın emrine
Niyazımın denk geldiğini
Şükür ile gördüm
Varasın dediği yerde
Başımı verdim dedi
EYYÜB’üm selamladı
 

Yerin kulağına ses verdim,
Dedi ki; Nefesim yetmez
Söz ver dedim
Kalemim yetmez dedi
Çiçeklere böceklere
Yaratılmış her canlıya
Taşa toprağa omuz verdim
Büyüttüm, her halimle eğittim
Yetmediyse öğüttüm
Allah Allah dedi de
Toprak ile söyleşe söyleşe
PİR SULTAN ABDAL geldi: 

Toprak seni severim
Bilgini de överim
Ben sana öğreteyim
Diye diledikçe döverim
Kimi yerinde ot biter
Kimi yerinden kul kaçar
Ne sende ne bende
Rabb’im vermese umut yok
Vergisi umudumuza güneştir dedi
PİR SULTAN ABDAL selamladı 

(Soru: ‘Topraktan murat nedir?)

Mevlana’yım!.. 

Kendinden kendine bak
Dost ile çubuğunu yak
Toprak sana verilen bilgidir

(Soru: Madde bilgisi mi, mana bilgisi mi?)
Manayı bildirir, madde ile buldurur. 

Er meydanı, zor meydanı
YUNUS ile yolunu alırsın
Almayı dilediğin halde kalırsın
Demde Er Meydanı’na geldik
Zoru daha bilmedik
Haz ile naz ile palazlanırız
YUNUS misali
Yerden gökten gelecek rahmeti bekleriz
Elbet verecek
Kulunun niyazı ile
Umudunu asla kırmaz dedi
TABDUK sözü aldı: 

Meydan’a üç sofra kurduk
Üç çeşit helva kardık
Birine arifi
Birine alimi
Birine de cahili oturttuk 

Arif; bir kaşık yedi, ikinci üçüncü masaya kalanı sundu
Alim; aldığını arife verdi, kendine arifin verdiğini ayırdı
Cahil; bilen dağıttı, ben dağıtmayı bilmem
Gelsin kuşlar yesin
Bilmediğime el sürmem dedi

Hay Allah’ım Hay
Senin verdiğine Hay
Gördüğüne Hay dedim
Cahilin bilmediği
Kendine sevap olmuş
Allah’ım ilmin senin bilginde kalmış
Noktanın milyonda biri
Her bir kuluna dağılmış
Selam olsun cümleye
Dost adı anılsın
HAMZA DOST geldi, bilinsin

Mevlana’yım!..  

Yeşil renge yaprak dedik
Sevgiyi pembeden mora getirdik
Gülizarda dünya sözünü bitirdik
Gelen, gelsin dedik
Cümlenizi çağırdık
Her gelenin eline baktık
Kiminde mendil
Kiminde kandil
Kiminde zenbil
Kiminde çiçek
Ne güzel dedik
Her biri yapısına uygun aldığı ile
Varalım dost bağına üzümler ermiş
Sevgi dolu her kulu kapıdan girmiş
Geldik Geldik diyelim
Sevinçlerine katılalım
Düzenli toprağa kilim serip oturalım
Ve çok sözü tek söz ile bitirelim
 
(Soru: Dil birliği mi Efendim?) Tekbir


ALLAH’ıma emanet olunuz
ALLAH’a ısmarladık

Lailahe illallah Muhammedür Resulullah